It takes a village to raise a child
It takes a village to raise a child
“Schouders naar achter, borst vooruit, hoofd rechtop”, hoor ik regelmatig mijn vriendinnen en familie zeggen.
Na jarenlang met pijn in mijn linkerknie te hebben gelopen, is mijn lichaam zich daaraan gaan aanpassen. Inmiddels heb ik een kunstknie 😉 en heb ik geen pijn meer, maar toch loop ik nog regelmatig scheef. Mijn lichaam, mijn systeem, heeft geleerd om zich op een bepaalde manier te bewegen.
Nu mag ik leren hoe het is om weer rechtop te lopen. En daarvoor heb ik hulp gevraagd aan de mensen om mij heen. Zelf vergeet ik namelijk soms op mijn houding te letten. Door dit te delen met de mensen om mij heen, heb ik als het ware een heel dorp verzameld dat mij helpt om weer rechtop door het leven te gaan.
Eigenlijk vind ik dat heel normaal. Wanneer we fysieke klachten hebben, schakelen we een arts, fysiotherapeut of trainer in. En als herstel tijd kost, laten we ons vaak ook ondersteunen door de mensen om ons heen. We begrijpen dat we sommige dingen niet alleen hoeven te doen.
Maar waarom vinden we dat bij relationele pijn vaak zo anders?
Tijdens intakegesprekken met stellen in mijn praktijk vraag ik vaak: “Wat hebben jullie zelf al gedaan om aan de uitdagingen in jullie relatie te werken? En hebben jullie daarover weleens gesproken met mensen of stellen die dicht bij jullie staan?”
Vooral op die laatste vraag krijg ik bijna altijd hetzelfde antwoord: nee.
Zijn we hier in het Westen werkelijk zo ver verwijderd geraakt van de mensen die dichtbij ons staan? Wat maakt dat we uitdagingen binnen onze relatie niet meer bespreken met onze inner circle? Is het schaamte? Angst om veroordeeld te worden? Of zijn we gaan geloven dat we alles zelf moeten kunnen oplossen?
“It takes a village to raise a child” is een uitspraak waar velen van ons het mee eens zijn. De juf, de voetbaltrainer, de ouders van vriendjes; allemaal hebben zij invloed op de ontwikkeling van onze kinderen.
Maar als het gaat om onze relatie, lijken we een andere norm te hanteren. Dan moeten we het als jong stel of als ervaren echtpaar ineens allemaal zelf uitzoeken.
Terwijl relaties misschien wel net zo goed een dorp nodig hebben.
Niet om partij te kiezen. Niet om je partner te bekritiseren. Maar om mee te denken, te luisteren, vragen te stellen en soms een spiegel voor te houden. Mensen die je helpen herinneren aan wat belangrijk voor je is, net zoals mijn vrienden en familie mij helpen herinneren om mijn schouders naar achteren te doen en rechtop te lopen.
Kom op. Recht je rug. Stap over je schaduw heen. Deel je twijfels, je onzekerheden of je vragen over je relatie met iemand die je vertrouwt.
Je zult merken: gedeelde smart is halve smart.
En bovendien: het is een stuk goedkoper dan mijn relatie coaching. Hooguit kost het je een kop koffie op een gezellig terras of een drankje in het café op de hoek.
En komen jullie er daarna nog steeds niet uit? Dan ben ik er. Met alle liefde ontvang ik jullie in mijn praktijk om samen te werken aan een relatie waarin jullie je weer meer verbonden voelen.
Want net zoals mijn knie niet vanzelf herstelde, hoeven jullie relationele uitdagingen ook niet alleen te dragen.
Met wie ga jij in gesprek?
