Een nieuwe knie – lessen in zelfzorg en heling

Twee maanden van rust.
Twee maanden waarin ik las, uit het raam keek en mijn kat Blokje elke middag op mijn borstkas in slaap viel. Een periode van verstilling. Van vertragen. Van luisteren.

Mijn lichaam kreeg de tijd om te helen en mijn geest kreeg eindelijk de ruimte om in te halen wat ik al zo lang had uitgesteld. En toch was daar steeds die terugkerende vraag, zacht maar hardnekkig: hoe moet dat straks, als ik weer ga werken?

Een zwaar jaar

Het afgelopen jaar was intens. Er waren meerdere overlijdens. Mijn vader heeft sinds eind september dagelijkse zorg nodig. En ondertussen werd de pijn in mijn knie steeds erger, tot bewegen niet langer vanzelfsprekend was.

Door de pijn ging ik minder bewegen. Ik werd minder fit. Alles voelde zwaarder. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal en emotioneel.

Als ondernemer rust alles op jezelf. Geen werk betekent geen inkomen. De angst om mijn werk niet meer te kunnen doen nestelde zich langzaam maar diep in mijn lijf. Een sluipmoordenaar in de vorm van faalangst.

Mijn knieën droegen letterlijk mijn gewicht, maar ook figuurlijk alles wat ik met me meedroeg: verwachtingen, verantwoordelijkheden, en het gevoel tekort te schieten als ik niet kan presteren zoals ik van mezelf verwacht.

Daar ontstond een innerlijke stem. Scherp. Genadeloos. Vol zelfkritiek.
Een stem die mijn zelfliefde stukje bij beetje afbrak.

Ik hoorde mezelf denken: Had ik de afgelopen jaren beter voor mezelf gezorgd – meer rust genomen, meer geschreven, meer gedanst, harp gespeeld, alles wat mij voedt – dan had ik mijn knie misschien kunnen redden.

Maar diezelfde mildheid en flexibiliteit die ik zo makkelijk voor anderen heb, kon ik lange tijd niet op mezelf toepassen.

Ja, ik kan genoeg redenen noemen waarom ik “hard” moest werken. De coronaperiode liet alles wat ik voor mijn pensioen had gereserveerd verdampen. Maar tegelijk vergat ik te zien wat er óók was: mijn koelkast was gevuld, ik had geen extra schulden behalve mijn hypotheek, en vooral – het leven vindt nu plaats.

Werk dat mij voedt

Wat deze periode extra wrang én bijzonder maakte, was dat ik vlak vóór mijn operatie was gestart met een nieuwe tak binnen mijn coachbedrijf: relatietherapie.

Ik voelde me hierin zó op mijn plek. Alle kennis, opleidingen en innerlijke groei van de afgelopen jaren kwamen samen. Alsof alles waar ik al die tijd naartoe had gewerkt eindelijk landde.

Er ontstond zelfs een wachtlijst van stellen die met mij willen werken zodra ik weer kan starten. Dat raakte me diep. Het besef dat ik werk doe dat mij werkelijk gelukkig maakt, gaf hoop en richting in een tijd waarin mijn lichaam me letterlijk tot stilstand dwong.

Hier gaan jullie binnenkort meer over horen.

De uitnodiging van pijn

De pijn bracht frustratie, verdriet en boosheid. Het gevoel niet te kunnen doen wat ik wilde. Maar onder die laag lag een andere, eerlijkere vraag:

Waarom deed ik al die tijd niet wat ik werkelijk wilde?

Zelfliefde bleek daarin een sleutel. Waarom was ik zo streng voor mezelf?

Ik draag al mijn hele leven een diep verdriet in mij. Een verdriet dat volgens mij niet alleen van mij is, maar dat ik meedraag vanuit eerdere generaties.(lees mijn blogs over mijn Indische achtergrond) Dit herstel dwingt mij om te voelen in plaats van te vermijden. Om los te laten door het echt toe te laten.

Beter worden als dagtaak

Beter worden is momenteel mijn fulltime bezigheid.

Mijn bovenbeen is nog stijf. Ik loop met stokken. Ik fiets dagelijks op mijn gehuurde hometrainer. Ik eet gezond – veel groenten en fruit, zo min mogelijk dierlijke eiwitten – en ik drink al maanden geen alcohol.

Tussendoor kreeg ik griep en een zware keelontsteking, terwijl ik al jaren nauwelijks ziek ben geweest. Nu begrijp ik: ook dit heb ik lange tijd met kracht onderdrukt. Alles om maar niet te hoeven voelen.

En toch zie ik nu: ziekte kan in deze vorm ook helend zijn voor de geest.

Een nieuwe basis

Deze nieuwe knie staat voor meer dan lichamelijk herstel. Ze symboliseert een nieuwe basis. Een uitnodiging om mijn leven anders in te richten. Met meer zachtheid. Meer eerlijkheid. Meer zelfzorg.

Ik ben nog onderweg.
Maar ik ben wakker.

En dat is misschien wel de grootste heling van allemaal. 💚