Een nieuwe knie – lessen in zelfzorg en heling

Twee maanden van rust.
Twee maanden waarin ik las, uit het raam keek en mijn kat Blokje elke middag op mijn borstkas in slaap viel. Een periode van verstilling. Van vertragen. Van luisteren.

Mijn lichaam kreeg de tijd om te helen en mijn geest kreeg eindelijk de ruimte om in te halen wat ik al zo lang had uitgesteld. En toch was daar steeds die terugkerende vraag, zacht maar hardnekkig: hoe moet dat straks, als ik weer ga werken?

Een zwaar jaar

Het afgelopen jaar was intens. Er waren meerdere overlijdens. Mijn vader heeft sinds eind september dagelijkse zorg nodig. En ondertussen werd de pijn in mijn knie steeds erger, tot bewegen niet langer vanzelfsprekend was.

Door de pijn ging ik minder bewegen. Ik werd minder fit. Alles voelde zwaarder. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal en emotioneel.

Als ondernemer rust alles op jezelf. Geen werk betekent geen inkomen. De angst om mijn werk niet meer te kunnen doen nestelde zich langzaam maar diep in mijn lijf. Een sluipmoordenaar in de vorm van faalangst.

Mijn knieën droegen letterlijk mijn gewicht, maar ook figuurlijk alles wat ik met me meedroeg: verwachtingen, verantwoordelijkheden, en het gevoel tekort te schieten als ik niet kan presteren zoals ik van mezelf verwacht.

Daar ontstond een innerlijke stem. Scherp. Genadeloos. Vol zelfkritiek.
Een stem die mijn zelfliefde stukje bij beetje afbrak.

Ik hoorde mezelf denken: Had ik de afgelopen jaren beter voor mezelf gezorgd – meer rust genomen, meer geschreven, meer gedanst, harp gespeeld, alles wat mij voedt – dan had ik mijn knie misschien kunnen redden.

Maar diezelfde mildheid en flexibiliteit die ik zo makkelijk voor anderen heb, kon ik lange tijd niet op mezelf toepassen.

Ja, ik kan genoeg redenen noemen waarom ik “hard” moest werken. De coronaperiode liet alles wat ik voor mijn pensioen had gereserveerd verdampen. Maar tegelijk vergat ik te zien wat er óók was: mijn koelkast was gevuld, ik had geen extra schulden behalve mijn hypotheek, en vooral – het leven vindt nu plaats.

Werk dat mij voedt

Wat deze periode extra wrang én bijzonder maakte, was dat ik vlak vóór mijn operatie was gestart met een nieuwe tak binnen mijn coachbedrijf: relatietherapie.

Ik voelde me hierin zó op mijn plek. Alle kennis, opleidingen en innerlijke groei van de afgelopen jaren kwamen samen. Alsof alles waar ik al die tijd naartoe had gewerkt eindelijk landde.

Er ontstond zelfs een wachtlijst van stellen die met mij willen werken zodra ik weer kan starten. Dat raakte me diep. Het besef dat ik werk doe dat mij werkelijk gelukkig maakt, gaf hoop en richting in een tijd waarin mijn lichaam me letterlijk tot stilstand dwong.

Hier gaan jullie binnenkort meer over horen.

De uitnodiging van pijn

De pijn bracht frustratie, verdriet en boosheid. Het gevoel niet te kunnen doen wat ik wilde. Maar onder die laag lag een andere, eerlijkere vraag:

Waarom deed ik al die tijd niet wat ik werkelijk wilde?

Zelfliefde bleek daarin een sleutel. Waarom was ik zo streng voor mezelf?

Ik draag al mijn hele leven een diep verdriet in mij. Een verdriet dat volgens mij niet alleen van mij is, maar dat ik meedraag vanuit eerdere generaties.(lees mijn blogs over mijn Indische achtergrond) Dit herstel dwingt mij om te voelen in plaats van te vermijden. Om los te laten door het echt toe te laten.

Beter worden als dagtaak

Beter worden is momenteel mijn fulltime bezigheid.

Mijn bovenbeen is nog stijf. Ik loop met stokken. Ik fiets dagelijks op mijn gehuurde hometrainer. Ik eet gezond – veel groenten en fruit, zo min mogelijk dierlijke eiwitten – en ik drink al maanden geen alcohol.

Tussendoor kreeg ik griep en een zware keelontsteking, terwijl ik al jaren nauwelijks ziek ben geweest. Nu begrijp ik: ook dit heb ik lange tijd met kracht onderdrukt. Alles om maar niet te hoeven voelen.

En toch zie ik nu: ziekte kan in deze vorm ook helend zijn voor de geest.

Een nieuwe basis

Deze nieuwe knie staat voor meer dan lichamelijk herstel. Ze symboliseert een nieuwe basis. Een uitnodiging om mijn leven anders in te richten. Met meer zachtheid. Meer eerlijkheid. Meer zelfzorg.

Ik ben nog onderweg.
Maar ik ben wakker.

En dat is misschien wel de grootste heling van allemaal. 💚

 

Zou jij met jezelf getrouwd willen zijn?

Even heel eerlijk… stel je eens voor: je zou vandaag met jezelf getrouwd zijn. Zou je dan blij zijn met je partner? Of zou je na een tijdje ook geïrriteerd raken door de toon, de opmerkingen of de vanzelfsprekendheden?

Misschien herken je dit:

“Hoor je dan niet dat de droger piept en de was klaar is? Waarom heb je de was niet opgevouwen?”
Of: “Kijk nou gewoon eens in de koelkast, dan zie je toch zelf wat we nodig hebben?”

En misschien herken je ook dit:

“Mijn partner neemt nooit bloemen mee.”
“Hij verrast me nooit met een dagje uit.”
“Ze vertelt nooit iets over haar werk.”
“Valentijnsdag gaat altijd ongemerkt voorbij…”

Als je deze zinnen leest, voel je misschien wel hoe zuur de toon kan worden. Hoe snel je verongelijkt klinkt. Je doet zo je best om alles draaiende te houden, en toch voelt het alsof niemand het ziet. Alsof er niet écht naar je geluisterd wordt.

En dan is die vraag ineens confronterend:
Zou ik op deze manier met mezelf getrouwd willen zijn?

De werkelijkheid van relaties

In mijn werk ontmoet ik zelden stellen die net verliefd zijn. Nee, vaak zijn ze al een tijdje samen. De roze wolk is voorbij, de realiteit is binnengekomen. En dat is niet erg – dat hoort erbij.

Je gaat samen door verschillende fases. Eerst de verliefdheid, dan de realiteit, daarna de aanpassing. Later komt er meer verbinding en samenwerking. En als je geluk hebt, groei je samen naar een transformatie toe, waarin je écht samen oud wordt.

Maar eerlijk is eerlijk: dat gaat niet vanzelf.

Waar gaat het vaak mis?

We praten veel. Over van alles. Over de kinderen, het werk, de boodschappen, de vakantie. Maar écht luisteren? Dat doen we zelden.

We horen wat de ander zegt, maar we luisteren niet naar wat eronder zit. We vullen in, we reageren te snel, we verdedigen ons. En juist daardoor voel je je niet gezien. Niet gehoord. En dat doet pijn.

Het geheim: het 2Gesprek

Juist dáárom geloof ik in het 2Gesprek. Het is geen simpel praatje, maar een manier van écht met elkaar in gesprek zijn. Waarbij je niet alleen woorden uitwisselt, maar ook gevoel.

✨ Waarbij je je partner ruimte geeft om zichzelf te laten zien.
✨ Waarbij je zelf leert luisteren zonder te oordelen.
✨ Waarbij je samen weer dat veilige, vertrouwde gevoel terugvindt.

Want eerlijk: relaties groeien niet vanzelf. Ze vragen aandacht. En met het 2Gesprek investeer je bewust in elkaar. In alle fases van jullie relatie.

Een uitnodiging

Dus stel jezelf die ene vraag nog eens:
Zou jij met jezelf getrouwd willen zijn?

En als je voelt dat het antwoord misschien niet helemaal “ja” is… durf dan te kijken wat jij kan doen om wél gehoord en gezien te worden. Om samen weer écht in verbinding te komen.

Het begint bij luisteren. Het begint bij het 2Gesprek.

Neem gerust contact met mij op. Deze sessies van 120 minuten geef ik samen met mijn inspirator en leraar Henk Torreman (zie foto).

De boom in de tuin, en andere manieren van liefhebben

Een persoonlijke zoektocht naar liefde, cultuur en verbinding

Inleiding

Op 15 augustus zingen we ‘Lang zal hij leven’ – maar herdenken we ook de doden. Mijn man blaast kaarsjes uit, terwijl ik denk aan mijn oma in het kamp

Voor velen is het een gewone dag, maar voor mij draagt deze datum een diepe betekenis: het is de dag waarop we de capitulatie van Japan herdenken – en dus ook het einde van de Tweede Wereldoorlog in Nederlands-Indië. Tegelijkertijd is het ook de verjaardag van mijn man. Een treffend symbolisch kruispunt tussen het verleden van mijn familie en het heden van mijn relatie.

Als tweede generatie Indo, getrouwd met een Nederlander, ervaar ik dagelijks hoe mijn Indische achtergrond van invloed is op onze dynamiek. In dit blog neem ik je mee in mijn persoonlijke reis. Een zoektocht naar verbinding, waarin liefde, culturele verschillen én overeenkomsten een belangrijke rol spelen.

Wat betekent het om Indisch te zijn?

Indisch-zijn is voor mij geen eenduidige identiteit. Het is een mengeling van culturen, ontstaan uit de koloniale geschiedenis van Indonesië en Nederland. Mijn moeder was Nederlands, mijn vader Indonesisch – geboren en getogen in Nederlands-Indië, waar Europese en Indonesische invloeden met elkaar verweven raakten in taal, eten en gedrag.

De Indische cultuur is er één van nuance, respect en bescheidenheid. Harmonie en familie-eer staan hoog in het vaandel. Confrontaties worden liever vermeden. Tegelijkertijd is er een enorme veerkracht: een zachtmoedig doorzettingsvermogen dat schuilgaat achter zinnen als “Laat maar, komt wel goed.”

Ik ontdekte pas op mijn 21e, tijdens mijn eerste reis naar Indonesië, dat Opa Lourens niet mijn biologische grootvader was. Mijn echte opa werd kort na de geboorte van mijn vader in Gorontalo door een Japanse soldaat om het leven gebracht. Hij was de grote liefde van mijn oma – maar hun relatie werd als ongepast gezien: hij was rijk, zij kwam uit een arme familie.

In het jappenkamp, waar mijn oma later met haar drie kinderen belandde, ontmoette zij KNIL-militair Lourens. In 1950 bracht hij hen (met de trooper boot SS Ranchi) naar Nederland, waar hij enkele jaren later overleed. Mijn vader, toen nog maar 17, stond vanaf dat moment aan het hoofd van het gezin.

Over deze familiegeschiedenis werd nauwelijks gesproken. Wel hoorde ik verhalen over dansen, feesten en lachen – maar nooit over het verlies. Die stilte, die afscherming van pijn, zit diep in onze cultuur verankerd.

Zelfs mijn keuze om naar de Toneelschool en de Dansexpressieacademie te gaan, werd door mijn vader niet toegejuicht, ik kon beter gaan studeren aan een universiteit. Pas jaren later begreep ik waarom: hij had zelf nooit mogen studeren. “Zwartjes gingen werken, niet naar de universiteit,” zei hij onlangs. Discriminatie was er wel, maar daar sprak men niet over. Liever wees men op hoe goed we geïntegreerd waren.

Familie als fundament

Eén van de duidelijkste invloeden van het Indisch-zijn op mijn relatie is het belang van familie. Waar mijn man opgroeide in een gezin waarin iedereen vooral zijn eigen gezin volgde, is mijn familie een hechte kluwen van neven, nichten, ooms, tantes en “bijna-familie”.

Voor hem was het wennen: verjaardagen met rijsttafels, en eindeloze reünies. Gastvrijheid kent bij ons geen grenzen – iedereen is welkom. Soms vond hij het overweldigend, maar altijd voelde hij zich welkom.

Tegelijkertijd schuurt het ook wel eens. Die vanzelfsprekende aanwezigheid bij elke gelegenheid botst soms met onze behoefte aan rust of tijd met z’n tweeën. Zelfs ík voel soms de druk. En ja, ik heb weleens gedaan alsof ik hoofdpijn had, gewoon om een avondje Netflix te mogen kijken

Indische gewoontes in het dagelijks leven

De Indische keuken is de ziel van ons huis. Koken is liefde – en eten is herinneren. Gerechten als rendang, gado gado en soto ayam brengen niet alleen smaak, maar ook maar ook geurige herinneringen en verhalen tot leven. En ja, ook al zou het in de overgang gezonder zijn om wat minder te eten… alles in mij verzet zich daar nog tegen.

Mijn man heeft geleerd te vragen naar de betekenis achter kleine rituelen. Waarom krijgt iedereen restjes mee naar huis? (Vanwege de guna-guna – je laat geen eten achter, uit respect voor de spirituele balans.) Door die vragen is het begrip gegroeid. Wat eerst ‘vreemd’ leek, is nu vaak vanzelfsprekend geworden.

Verschillen in communicatie

Waar ik van nature geneigd ben om confrontaties uit de weg te gaan, is mijn man juist gewend om dingen direct te bespreken. In het begin leidde dat tot frustraties – ik wilde de lieve vrede bewaren, hij wilde juist openheid.

Door de jaren heen hebben we samen een balans gevonden. Hij leert mij om gevoelens te uiten, ik leer hem dat stilte óók iets kan zeggen. Het volgen van de methode “Het 2Gesprek” heeft ons hierbij enorm geholpen. Iedere week nemen we de tijd om écht met elkaar te praten – intiem, kwetsbaar en verbindend.

Tradities en herdenken

Tradities spelen een grote rol in ons leven. Mijn vader herdenkt mijn moeder elk jaar met grootse toewijding. Zelfs zijn oude boom in de tuin – die gevaarlijk scheef hangt – mag niet gesnoeid worden. “Daar leven mijn voorvaderen in,” zegt hij dan.

En dan 15 augustus: de dag waarop wij herdenken, maar ook vieren. Mijn man is jarig, maar op dezelfde dag herdenken wij ook het einde van de oorlog. Symboliek alom.

Met Kerst en Oud & Nieuw mengen onze tradities zich moeiteloos: de ene dag gourmetten, de volgende dag lontong eten met de hele familie. Onze relatie is een smaakvolle smeltkroes geworden.

Zoektocht naar identiteit

Het Indisch-zijn is voor mij ook een zoektocht naar wie ik ben. Wanneer ben ik “Indisch genoeg”? Wat geef ik door aan onze zonen? En wat laat ik los?

Mijn man helpt mij hierin door zijn nieuwsgierigheid. Zijn moeder droeg het trauma van de Tweede Wereldoorlog, mijn vader heeft nog steeds een afkeer van alles wat Japans is. Als Ajax werkelijk die Japanse verdediger aantrekt, overweegt hij zelfs om geen wedstrijden meer te kijken…

Onze gesprekken hierover – vooral tijdens onze wekelijkse 2Gesprekken – zijn verrijkend. We blijven leren, luisteren, en steeds opnieuw verbinding maken. Na 34 jaar samen zijn we dichterbij elkaar dan ooit.

Wil jij dit ook met je partner, zelfs als hij of zij ‘geen prater’ is? Het 2Gesprek is echt een krachtig hulpmiddel. Neem de stap – je verdient een liefdevolle, eerlijke relatie.

Vooroordelen en verbinding

Soms worden we geconfronteerd met onbegrip. Indisch wordt verward met Indonesisch, of men maakt opmerkingen over “die lekkere keuken” zonder te beseffen wat erachter schuilgaat.

Maar in plaats van ons te ergeren, kiezen we ervoor om te delen. Om te laten zien dat verschillen ons juist dichter bij elkaar kunnen brengen.

Van generatie op generatie

De invloed van het Indisch-zijn reikt verder dan onze relatie. In de opvoeding van onze kinderen proberen we het beste van beide werelden mee te geven. We leggen uit waar tradities vandaan komen, en zoeken samen naar nieuwe vormen die bij óns passen.

Tot slot

Het Indisch-zijn is een onlosmakelijk onderdeel van wie ik ben – en van onze relatie. Soms schuurt het, vaak verrijkt het. Het vraagt openheid, respect en een flinke dosis humor.

Maar bovenal brengt het diepgang, kleur en verbondenheid. Onze relatie is geen compromis tussen twee werelden, maar een unieke synthese ervan.

En dat is misschien wel het mooiste wat je samen kunt bereiken.

Wil jij ook eens komen onderzoeken wat het 2Gesprek voor jouw relatie kan betekenen? Neem dan gerust vrijblijvend contact met met op.

 

Hadestown

Hadestown en de maatschappij van nu: waarom deze musical me als life coach én moeder diep raakte

Soms vertelt een verhaal je méér over de wereld waarin je leeft dan het journaal of een opiniestuk ooit zou kunnen. Dat overkwam mij toen ik gisteravond Hadestown zag — een musical die ogenschijnlijk over Griekse mythologie gaat, maar in werkelijkheid een spiegel is van onze moderne samenleving. Als life coach, die dagelijks werkt met mensen die vastlopen in systemen, overtuigingen of zichzelf, raakte deze voorstelling me diep. Maar wat het nog bijzonderder maakte: ik was er samen met een van mijn zonen.

Een wereld vol muren

We leven in een tijd waarin veel mensen zich buitengesloten voelen. Economische ongelijkheid groeit, de kloof tussen ‘hebben’ en ‘niet hebben’ wordt steeds zichtbaarder. Denk aan jongeren die geen woning kunnen vinden, mensen die vastzitten in flexcontracten, of ouders die balanceren tussen werkdruk en gezinsleven. Hadestown laat dit op een poëtische manier zien: een onderwereld waar arbeiders eindeloos werken, zonder stem of uitzicht. Het is een metafoor voor hoe velen zich vandaag voelen — gevangen in een systeem dat niet voor hen lijkt te werken.

Inclusiviteit als tegenkracht

Wat me hoop gaf, was hoe Hadestown inclusiviteit niet alleen toont, maar viert. De cast is divers, de rollen zijn fluïde, en de verhalen zijn universeel. Dit is belangrijk. Want inclusiviteit gaat niet alleen over wie er op het podium staat, maar over wie er gehoord wordt. In mijn praktijk zie ik hoe helend het is als mensen zich gezien voelen — in hun identiteit, hun achtergrond, hun worstelingen. Hadestown laat zien dat ieder verhaal ertoe doet, en dat verandering begint bij erkenning.

Mijn eigen Hadestown-moment

Tijdens de voorstelling moest ik denken aan een cliënt die ooit tegen me zei: “Ik voel me alsof ik elke dag in een mijn leef, en niemand hoort mijn stem.” Die uitspraak bleef hangen. Het deed me beseffen hoe vaak mensen zich onzichtbaar voelen — niet alleen op hun werk, maar ook in relaties, in de maatschappij, in zichzelf. In onze sessies werkten we aan het terugvinden van zijn stem, zijn kracht, zijn eigen verhaal. En toen ik in het theater zat, hoorde ik diezelfde worsteling terug in de liederen van de arbeiders, in de keuzes van Eurydice, in de hoop van Orpheus.

Maar wat me het meest raakte, was dat ik daar zat met mijn zoon naast me. Terwijl ik keek naar Eurydice die worstelt met haar keuzes, en Orpheus die vertrouwt op zijn innerlijke stem, voelde ik een diepe wens in mij opkomen: dat mijn zoon zich vrij mag voelen om zijn eigen leven te leiden. Dat hij durft te kiezen voor zijn eigen pad, ongeacht verwachtingen, systemen of angsten. Dat hij zijn stem vindt — en die laat horen.

De kracht van keuze

Een ander thema dat me raakte, is keuzevrijheid. Eurydice kiest voor veiligheid in plaats van liefde — een keuze die velen van ons herkennen. Hoe vaak kiezen we voor zekerheid, zelfs als het ons ongelukkig maakt? Hoe vaak durven we niet te vertrouwen op ons eigen pad? Als coach begeleid ik mensen in het maken van keuzes die trouw zijn aan henzelf. Hadestown herinnert ons eraan dat zelfs in een wereld vol beperkingen, we altijd een keuze hebben: om te vertrouwen, om te spreken, om te veranderen.

Samen zingen tegen de stilte

Wat me het meest bijbleef, is het slotlied: “We raise our cups to him / We raise our cups to her / We raise our cups to the ones who went before.” Het is een ode aan solidariteit. Aan het samen dragen van verhalen. Aan het niet opgeven, ook als het einde niet verandert. Want soms is het vertellen van het verhaal op zich al een daad van verzet.

Als life coach én moeder geloof ik dat verhalen ons kunnen helen. Ze geven taal aan wat we voelen, en richting aan waar we naartoe willen. Hadestown is zo’n verhaal. Het is een herinnering dat we allemaal onderweg zijn — en dat we, hoe verschillend ook, samen zingen tegen de stilte.

✨ Reflectie-uitnodiging

Sta vandaag eens stil bij jouw eigen keuzes.
Welke stemmen hoor jij in jezelf — en welke negeer je misschien al te lang?
Wat zou er veranderen als jij jouw verhaal durft te vertellen, op jouw manier?

Je bent welkom om hierover met mij in gesprek te gaan. Want jouw stem doet ertoe.

 

Zomaar Blij

Zomaar gelukkig zijn: de kunst van blij zijn zonder reden

In een wereld waarin we constant worden aangespoord om meer te doen, meer te hebben en meer te bereiken, vergeten we soms dat geluk ook gewoon mag zijn. Dat je niet altijd een reden nodig hebt om blij te zijn. Soms mag het simpelweg ontstaan. Stil. Zacht. Onverwacht.

En juist dát is de kunst van blij zijn zonder reden.

Geluk zonder voorwaarden

We koppelen blijdschap vaak aan iets: een succes, een compliment, een mooie dag. Natuurlijk geven die dingen een goed gevoel. Maar zodra ze wegvallen, voelen we dat ook meteen. Wat als je geluk loskomt van alles wat je hebt?

Wat als je blij mag zijn, gewoon omdat je leeft?
Omdat je voeten warm zijn in fijne sokken.
Of omdat de zon nét even op je neus schijnt.
Omdat je zomaar lacht, zonder reden.

Dan ontstaat er iets bijzonders: lichtheid. Vrijheid. En vooral: rust.

Waarom blij zijn zonder reden krachtig is

Blij zijn zonder reden betekent dat je geluk niet afhankelijk is van omstandigheden. Wat je niet vasthoudt, kun je ook niet verliezen. Het is geluk dat blijft, ook als het tegenzit. Dat maakt het juist zo krachtig.

Het vraagt oefening, zeker in een maatschappij die ons leert te streven. Maar het is mogelijk. En het begint klein. Vandaag nog.

Een uitnodiging om stil te staan

Dus, wees eens blij.
Zomaar.
Niet omdat je iets kreeg.
Maar omdat je niks hoeft.

Geen reden. Geen doel. Geen druk.
Alleen jij, en dit moment.

Zeg ja tegen de eenvoud.
Zeg ja tegen voelen.
Zeg ja tegen blij zijn zonder reden.

Vergeving na overspel: is herstel mogelijk?

Overspel is één van de meest pijnlijke breuken die een relatie kan doormaken. Het raakt je in je kern en brengt gevoelens van verdriet, boosheid en onzekerheid met zich mee.

In deze blog richt ik me op degene die is bedrogen. Misschien sta jij nu midden in de chaos en vraag je je af: Is herstel nog mogelijk? En zo ja – hoe dan?

Overspel: de klap en de verwarring

Wanneer het vertrouwen wordt geschonden, lijkt niets meer zeker. Je kunt je overvallen voelen door een mix van emoties: woede, verdriet, twijfel aan jezelf.

Soms wil je praten, alles begrijpen, alles uitspreken. Maar je partner trekt zich juist terug. En dan ontstaat er afstand, terwijl je juist behoefte hebt aan verbinding.

Het begin van herstel: het 2Gesprek

Herstel begint bij het gesprek. Maar niet zomaar een gesprek. In mijn praktijk gebruik ik het 2Gesprek – een gestructureerde, veilige manier van communiceren.

Het 2Gesprek is bedoeld om stil te staan bij wat écht gezegd moet worden. Zonder verwijten. Zonder verdediging. Met ruimte voor emoties, kwetsbaarheid en waarheid.

🔹 Het 2Gesprek creëert een bedding voor echte verbinding – zelfs na een diepe breuk.

Samen onderzoek je opnieuw wat woorden als vertrouwen, respect en grenzen voor jullie betekenen, nu alles op losse schroeven staat.

Blijven of loslaten? Een belangrijke keuze

Op een bepaald moment kom je samen bij een kruispunt:
Gaan we verder met elkaar, of ieder onze eigen weg?

Als de keuze valt op doorgaan, komt het onderwerp vergeving vanzelf op tafel. Maar wat is vergeving eigenlijk?

“Vergeving is het opgeven van de hoop dat het verleden anders had kunnen zijn.”

Vergeving is geen vergoelijking van het gedrag. Het is een keuze om niet langer vast te houden aan wat had moeten zijn. Het betekent ruimte maken voor het nu.

En ja – dat is moeilijk. Maar ook bevrijdend.

Wanneer overspel oude pijn raakt

Overspel raakt zelden alleen het moment zelf. Het legt vaak ook dieper liggende wonden bloot.

Misschien voelde je je vroeger al niet gezien, afgewezen of onveilig. In zo’n geval bevestigt overspel een oud, pijnlijk patroon: Ik ben niet goed genoeg, Ik ben niet veilig bij een ander.

Dat maakt herstel extra uitdagend – maar niet onmogelijk.

🤍 Ook deze oude pijn kun je helen. Alleen of samen.

Het 2Gesprek: meer dan praten

Het 2Gesprek is geen quick fix. Het is ook geen klassieke relatietherapie.

Wat het wél biedt, is ruimte. Voor vragen. Voor stilte. Voor verdriet. En uiteindelijk: voor herstel.

Of jullie samen verdergaan of niet – het 2Gesprek helpt je weer in contact te komen met jezelf én met de ander.

Klaar voor de volgende stap?

💬 Wil jij onderzoeken of het 2Gesprek jullie kan helpen na overspel?
Of wil je eerst werken aan jouw persoonlijke helingsproces?

Je bent van harte welkom voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek.

Stuur me een bericht 

✉️ Samen in gesprek. Stap voor stap. Op weg naar herstel.

 

Een boek per dag houdt de therapeute op afstand

📚 Een boek per dag houdt de therapeute op afstand

Soms zeggen mijn coachees het bijna fluisterend:
“Ik zou zo graag meer willen lezen, maar het lukt me niet.”

En ik begrijp het. Echt.
Lezen vraagt om stilte in een wereld die nooit zwijgt.
Het vraagt om aandacht, daar waar ons hoofd vaak alleen maar rondtolt —
van afspraak naar verplichting, van scrollen naar slapen.

Toch nodig ik ze vaak uit om wél te lezen.
Al is het maar één bladzijde per dag.
Niet om te presteren, maar om te ademen.

Want boeken…
Boeken zijn geen luxe. Ze zijn noodzaak.
Ze openen ramen in kamers waar al te lang geen frisse lucht is geweest.
Ze verlichten het hoofd dat zwaar is van herhaling.
Ze verplaatsen je — naar plekken waar je nog nooit bent geweest,
in gedachten die niet de jouwe zijn,
in levens die je nooit zult leven, maar even wél mag voelen.

We leven in kleine werelden.
Dezelfde straten, dezelfde gezichten, dezelfde gedachten.
Als je jouw gedachten van één week zou teruglezen,
zou je misschien schrikken van de sleur ervan:
herhaalde zorgen, onverwerkte frustraties,
een eindeloze echo van jezelf.

Een goed boek breekt die echo.
Het nodigt je uit om even iemand anders te zijn.
Om te verdwalen.
En juist daarin: jezelf terug te vinden.

Zelf lees ik graag voor het slapengaan — geen vakliteratuur, maar een roman die mij zachtjes de nacht in leidt.
En telkens opnieuw merk ik: ik slaap dieper, rustiger.
Niet alleen mijn lichaam, maar ook mijn geest krijgt rust.

Heb je geen idee waar je moet beginnen?
Laat je dan meenemen door deze titels die mij hebben geraakt:

🌙 Intermezzo – Sally Rooney
🌿 Een lange zomer vrij – Jane Gardam
🌊 De keizer van gladheid – Ocean Vuong
🏡 De weg naar huis – Kristin Hannah
🔍 De geheimen van de kostschool – Lucinda Riley

Gun jezelf een bladzijde per dag.
Een adempauze.
Een ontsnapping.
Een ontmoeting met wie je ook had kunnen zijn.

 

 

Thirza

Het leven is als een appel

🍏 Het leven is als een appel. Alleen wie durft te bijten, proeft de volle smaak.

Spanje gaf me zon op mijn huid, stilte in mijn hoofd en ruimte in mijn hart. Ik keerde terug – uitgerust, opgeladen, vol zin om te creëren.

✨ Maar na twee dagen werken, lag ik moe in bed. Verbaasd. Hoe kan rust zo snel vervliegen?

Ik besefte: ik was weer gevallen voor het zoete gif van doen, van drukte, van ‘er toe doen’. De roes van resultaat. De drang naar dopamine. Misschien ben ik een adrenaline-junkie in disguise. 🌀 Vastgeklampt aan mijn agenda als een eendenmossel aan de rots.

En toch… Een week geleden zat ik nog in stilte, met de zon als metgezel, ademend onder palmbomen, dankbaar voor wat er wás, zonder iets te moeten.

Daar proefde ik de appel écht. Vol, rijk, sappig van eenvoud.

Nu weet ik: Als ik die momenten van rust niet meeneem naar mijn werkende leven, word ik een lemming. Dravend, zonder te voelen.

🌿 Maar ik heb gekozen. De stilte is weer terug in mijn systeem. En in die stilte groeit mijn kracht. Mijn creativiteit. Mijn helderheid. Mijn échte productiviteit.

Wil jij dat ook? Rust zonder schuldgevoel. Werken met ziel én zin.

Leven in plaats van overleven?

Stuur me gerust een berichtje. 💌

Dankjewel voor je weerstand

Een onverwachte reactie

Tien jaar geleden, op een prachtige zomerdag in augustus, gebeurde het. Een jonge vrouw, net volwassen, neemt plaats. Eerst verkleint ze haar blikveld totdat ze haar ogen kan sluiten. Vervolgens nodig ik haar uit om rustig in te ademen en daarna iets vertraagd uit te ademen.

Maar dan gebeurt er iets onverwachts. Plots opent ze haar ogen, springt op uit de stoel, haar gezicht vuurrood. Meteen stormt ze mijn coachruimte uit en gaat in de hal op de bank zitten. Ze is duidelijk overstuur: haar ademhaling is hoog en gejaagd, tranen staan in haar ogen.

“Dat nooit meer!” roept ze uit. Paniek. Hyperventilatie. Volledig gedesoriënteerd.

Weerstand bij haar, weerstand bij mij

Op dat moment voel ik weerstand. Niet alleen bij haar, maar ook bij mezelf. Onmiddellijk begin ik te twijfelen aan mijn eigen inschattingsvermogen. Had ik haar wel op het juiste moment deze ontspanningsoefening aangeboden?

Bovendien wilde ik niet dat ze dacht dat ik een slechte coach was. Ik wilde niet dat ze me zou afwijzen of weg zou lopen. Sterker nog, al mijn persoonlijke patronen – de neiging om te pleasen, aardig gevonden te willen worden, alles goed te willen doen – schreeuwden om aandacht.

De uitdaging: in verbinding blijven

Toch besefte ik dat mijn weerstand een uitdaging was. Kon ik in verbinding blijven? Kon ik zien wat er écht speelde? Kon ik vertrouwen op mijn kennis en intuïtie?

Op dat moment had ik nog een lange weg te gaan. Ik moest leren dat weerstand niet iets is om te vermijden, maar juist een kans biedt om samen van te leren.

Weerstand als leermeester

Daarom weet ik nu: weerstand hanteren is een van de basisvaardigheden van een goede coach. Uiteindelijk biedt het zoveel antwoorden op levensvragen. De weerstand van een coachee, bewust of onbewust, is vaak niets anders dan angst of onzekerheid rondom verandering of groei.

Door de jaren heen, met talloze coachsessies en steeds opnieuw geconfronteerd worden met weerstand, heb ik geleerd dat wanneer zo’n situatie zich voordoet, we ons juist op vruchtbare grond bevinden.

Waar weerstand toe kan leiden

En hoe liep het af met die jonge vrouw van tien jaar geleden? Vorige week, voor het eerst in jaren, sprak ik haar via Zoom. Tot mijn verrassing vertelde ze me dat ze inmiddels een goedlopend meditatiecentrum op Bali heeft opgericht.

Kortom, weerstand kan ons brengen waar we nooit hadden durven dromen!

Jouw ervaring met weerstand

En jij? Wat zijn jouw ervaringen met weerstand? Laat het me weten in de comments!

#online nomade

📢 Online werken: blijvertje of noodoplossing?

Het enige positieve aan de pandemie? We hebben razendsnel geleerd hoe effectief online werken kan zijn! 💻✨

In mijn coachingpraktijk is het inmiddels een vast onderdeel. Ik begeleid veel coachees die in het buitenland (zijn gaan) wonen, en dankzij Zoom of Teams blijven we moeiteloos in contact.

Voordelen van online coaching:
✅ Flexibiliteit – Je kunt overal ter wereld een sessie volgen, zonder reistijd.
✅ Toegankelijkheid – Je hebt toegang tot de juiste coach, ongeacht locatie.
✅ Comfort – Coaching vanuit je eigen vertrouwde omgeving kan een veilig gevoel geven.
✅ Efficiëntie – Geen tijdverlies door reizen, waardoor sessies makkelijker in te plannen zijn.

Mogelijke uitdagingen:
⚠️ Minder non-verbale signalen – Lichaamstaal en subtiele signalen kunnen lastiger opgemerkt worden.
⚠️ Technische afhankelijkheid – Een slechte internetverbinding kan de sessie verstoren.

⚠️ Minder persoonlijk contact – Sommige mensen ervaren online gesprekken als minder diepgaand.

🔹 Hoe is dat voor jou?
🔹 Werk jij (nog) veel online?
🔹 Voelt het als een verrijking of juist een uitdaging?

Laat het me weten in de reacties! 👇