Tag Archief van: relatietherapie

U bevindt zich hier: / relatietherapie

Berichten

Ik wil graag in relatietherapie, maar mijn man niet. Wat nu?

Hoe je toch een eerste stap kunt zetten naar meer verbinding in je relatie.

Je voelt dat het niet lekker loopt tussen jullie. De gesprekken worden korter, irritaties nemen toe en de verbondenheid die er ooit was, lijkt steeds verder weg.

Je wilt er graag iets aan doen. Misschien heb je al vaker voorgesteld om samen in relatietherapie te gaan. Maar je man wil niet.

En nu?

Zeker wanneer jullie jonge kinderen hebben, kan dit een eenzaam en verdrietig gevoel geven. Je wilt graag een liefdevolle relatie en een fijn gezin. Maar hoe doe je dat als je het gevoel hebt dat jij de enige bent die aan jullie relatie wil werken?

Je bent niet de enige

De laatste tijd krijg ik regelmatig aanvragen van vrouwen die graag samen met hun man in relatietherapie willen, maar van wie de partner daar niet voor openstaat.

Vaak voel ik hun verlangen om elkaar weer écht te vinden. Om niet alleen ouders te zijn die samen een gezin draaiende houden, maar ook weer geliefden die zich met elkaar verbonden voelen.

Wat ik deze vrouwen graag meegeef, is dat het feit dat hun man geen relatietherapie wil, niet automatisch betekent dat hij de relatie niet belangrijk vindt.

Soms weet een partner simpelweg niet hoeveel verdieping er mogelijk is in een relatie en hoe je daar samen aan kunt werken.

Wat ik herken uit mijn eigen relatie

Ook in mijn eigen relatie heb ik ervaren dat je niet altijd allebei op hetzelfde moment bezig bent met het verdiepen van je relatie.

Jaren geleden ontdekte ik hoe waardevol het is om daar bewust tijd voor te maken. Mijn man stond daar toen nog niet zo bij stil.

Door wekelijks Het Tweegesprek te voeren, merkten we hoeveel het ons bracht om écht naar elkaar te luisteren, stil te staan bij wat er in ons leeft en elkaar vragen te stellen die in de drukte van alledag vaak niet aan bod komen.

Het heeft ons dichter bij elkaar gebracht en onze relatie verdiept.

Dat gun ik iedere relatie.

Want een liefdevolle relatie vraagt niet alleen om liefde, maar ook om aandacht, nieuwsgierigheid en de bereidheid om elkaar steeds opnieuw te leren kennen.

Je kunt je partner niet veranderen, maar je kunt wel zelf beginnen

Wanneer je man niet in relatietherapie wil, is het begrijpelijk dat je hem probeert te overtuigen. Je wilt immers niets liever dan dat het weer goed komt tussen jullie.

Maar hoe meer jij aandringt, hoe groter soms zijn weerstand wordt.

Misschien helpt het om hem eens te vragen:

“Wat maakt dat jij het niet ziet zitten om samen met iemand te praten?”

Probeer te luisteren naar wat er achter zijn antwoord zit, zonder hem meteen te willen overtuigen.

En weet dat je ook zelf stappen kunt zetten. Door inzicht te krijgen in jullie relatiepatronen en anders te leren communiceren, kan er soms iets veranderen in het contact tussen jullie.

Dat betekent niet dat jij verantwoordelijk bent voor jullie relatie. Verbinding vraagt uiteindelijk om inzet van twee kanten.

Juist als jullie jonge kinderen hebben

De jaren met jonge kinderen kunnen intensief zijn. Werk, gebroken nachten en alles wat geregeld moet worden, vragen veel energie.

Voor je het weet, gaan jullie gesprekken vooral over praktische zaken. Wie haalt de kinderen op? Wat eten we vanavond? Wie regelt de oppas?

En waar blijft de aandacht voor elkaar?

Juist in deze drukke fase is het belangrijk om elkaar niet uit het oog te verliezen.

Want naast vader en moeder zijn jullie ook nog steeds twee mensen die ooit verliefd op elkaar werden.

Begin eens met een klein moment van aandacht

Je hoeft niet meteen grote veranderingen door te voeren.

Misschien kun je beginnen met een rustig moment waarop je je man vraagt hoe het écht met hem gaat. Of vertel hem wat je mist in jullie relatie, zonder verwijten of verwachtingen.

Probeer vooral nieuwsgierig te zijn naar elkaar.

Soms kan één ander gesprek al iets in beweging zetten.

Je hoeft niet te wachten tot je man mee wil

Misschien is je man op dit moment nog niet bereid om samen in relatietherapie te gaan. Maar dat betekent niet dat er niets mogelijk is.

Ook in individuele gesprekken kunnen we onderzoeken wat er tussen jullie gebeurt, welke patronen steeds terugkomen en wat jij kunt doen om weer dichter bij elkaar te komen.

In mijn praktijk werk ik onder andere met Het Tweegesprek, een methode die stellen helpt om bewust tijd voor elkaar te maken, écht te luisteren en elkaar beter te begrijpen.

Soms begint verandering doordat één van beiden een eerste stap zet. En soms ontstaat daardoor bij de ander ook ruimte om mee te bewegen.

Je kunt je partner niet dwingen om aan jullie relatie te werken. Maar je kunt wel zelf een eerste stap zetten naar meer verbinding.

 

Verlang jij ook naar meer verbinding in je relatie?

Mis je de aandacht, warmte en verbondenheid die er ooit tussen jullie was? Zou je graag willen ontdekken hoe jullie elkaar weer dichter kunnen naderen, ook als je man nog niet openstaat voor relatietherapie?

Ik denk graag met je mee.

Tijdens een vrijblijvend kennismakingsgesprek is er ruimte voor jouw verhaal. We kijken samen naar wat er speelt en welke eerste stap jou kan helpen om weer meer rust, begrip en verbinding in je relatie te ervaren.

Want ik gun jou een relatie waarin je je gezien, gehoord en geliefd voelt.

Je bent van harte welkom.

Plan een vrijblijvend kennismakingsgesprek.

Alles gaat stuk om mij heen

Maandag breekt het handvat van mijn tas.

Woensdag schiet het bandje van mijn horloge los. Precies dat horloge dat ik altijd draag tijdens mijn coachgesprekken.

En donderdag?

Donderdag is mijn laatste werkdag bij Leviaan/GGZ. Na jarenlang via verschillende opdrachtgevers met jongvolwassenen te hebben gewerkt, maak ik een grote keuze: ik ga mijn energie volledig richten op mijn eigen praktijk als relatietherapeut. Spannend? Zeker. Maar alles in mij zegt: dit is waar ik voor wil gaan.

 

En dan die tas en dat horloge. Mijn eerste gedachte: nieuw kopen Online heb ik vanavond iets uitgezocht en morgen ligt het voor de deur.

 

Want repareren kost moeite.

Met mijn tas naar de schoenmaker.

Voor mijn horloge naar de Swatch-winkel in Amsterdam.

Gedoe. Tijd. En misschien wordt het nooit meer precies zoals het was.

Toch besluit ik ze allebei te laten repareren.

Niet alleen omdat het duurzamer is. Maar omdat ik eraan gehecht ben. Die tas en dat horloge dragen een stukje van mijn geschiedenis met zich mee. En ja, mijn tas heeft nu een extra stiksel. Mijn horloge een onderdeel dat net een andere kleur heeft.

Maar is dat erg?

Ik ben zelf toch ook niet meer dezelfde als tien jaar geleden? Ik ben veranderd. Iets grijzer. Iets voller.

Ervaringen rijker.

En terwijl ik naar mijn gerepareerde tas kijk, denk ik:

Waarom verwachten we van relaties soms dat ze altijd heel mooi blijven, zonder zichtbare reparaties?

 

Een relatie verandert ook.

Er ontstaan scheurtjes. Je raakt elkaar soms kwijt. De liefde voelt anders dan vroeger. Er zijn ruzies die steeds terugkomen. Misschien vraag je je zelfs af: is dit het nog wel?

 

En natuurlijk is niet iedere relatie bedoeld om koste wat kost te blijven bestaan.

Maar iets wat beschadigd is, hoeft ook niet meteen te vervangen te worden.

Soms is het de moeite waard om te onderzoeken of je samen kunt herstellen. Misschien wordt het niet meer precies zoals vroeger.

Misschien wordt het wel anders.

En misschien zit juist daarin de schoonheid.

 

Hoe kijk jij daarnaar?

Als er scheurtjes ontstaan in een relatie: repareren, accepteren of loslaten?

Wil je onderzoeken of jouw relatie het waard is om in te investeren? Stuur mij gerust een bericht. Als relatietherapeut help ik stellen om elkaar opnieuw te vinden-zonder te doen alsof de scheurtjes er nooit zijn geweest.

Als de ander voor je zon schuift

Daar zat ik dan afgelopen woensdag. Bij vrienden in de tuin, te genieten van de eclips.

Een bijzonder moment. Langzaam schoof de maan voor de zon. Het licht veranderde. De wereld om ons heen kreeg ineens een andere kleur. De foto’s bij deze blog zijn precies op dat moment gemaakt: in het bijzondere, zachte licht van een zon die gedeeltelijk aan het zicht werd onttrokken.

Terwijl ik daar zat te kijken, moest ik denken aan relaties.

Want eigenlijk gebeurt daar soms precies hetzelfde.

Als je alleen kijkt vanuit je eigen plek

We kijken allemaal vanuit onze eigen plek naar de wereld. Vanuit onze geschiedenis, onze verlangens, onze pijn en onze verwachtingen. En dus kijken we ook op die manier naar onze partner.

Waarom begrijpt hij mij niet?
Waarom reageert zij altijd zo?
Waarom moet ik steeds degene zijn die toenadering zoekt?
Waarom ziet de ander niet wat dit met mij doet?

Het zijn heel menselijke vragen. In mijn werk als relatietherapeut hoor ik ze vaak. En meestal zit er iets belangrijks onder: het verlangen om gezien, gehoord en begrepen te worden.

Maar wat gebeurt er wanneer we even van plek veranderen?

Hoe ziet het eruit vanaf de andere kant?

Bij een eclips lijkt het vanaf onze positie alsof de maan de zon wegneemt. Alsof iets groots en lichtgevends ineens wordt verduisterd.

Maar de zon is natuurlijk niet verdwenen. Zij schijnt nog steeds. Alleen: vanaf de plek waar wij staan, kunnen we haar even niet helemaal zien.

Misschien is dat ook wel een mooie metafoor voor wat er in relaties gebeurt.

Wanneer we gekwetst, boos of teleurgesteld zijn, schuift onze eigen ervaring als het ware voor ons beeld van de ander. We zien vooral wat zijn of haar gedrag met óns doet.

En dat is niet verkeerd. Onze gevoelens doen ertoe.

Maar ze vertellen niet altijd het hele verhaal.

De vraag die dan kan helpen is:

Hoe zou deze situatie eruitzien als ik even aan de andere kant zou staan?

Niet om jezelf weg te cijferen. Niet om het gedrag van de ander goed te praten. En ook niet om te bepalen wie er gelijk heeft.

Maar uit nieuwsgierigheid.

Wat ziet mijn partner wat ik op dit moment niet zie?
Waar is hij of zij misschien bang voor?
Wat probeert de ander te beschermen?
Welk verlangen zit er achter die boosheid, die stilte of dat terugtrekken?

Je partner beter begrijpen begint met nieuwsgierigheid

We zijn in relaties vaak heel goed in het onderzoeken van onze eigen kant.

We voelen wat iets met ons doet. We weten wat we missen. We voelen onze teleurstelling en weten vaak precies wat we van de ander nodig hadden gehad.

En vanuit die gevoelens trekken we soms conclusies.

Als je echt van me hield, dan zou je…
Als ik belangrijk voor je was, dan had je…

Maar wat gebeurt er wanneer je die conclusie even loslaat en er een vraag voor in de plaats zet?

Niet: Waarom doe je altijd zo?

Maar bijvoorbeeld:

“Wat gebeurde er op dat moment bij jou?”

Of:

“Help me eens begrijpen waarom je zo reageerde.”

Je partner beter begrijpen begint niet met het vinden van het juiste antwoord. Het begint met nieuwsgierigheid naar een werkelijkheid die anders kan zijn dan die van jou.

Twee mensen, twee verschillende werkelijkheden

Wat voor de één voelt als afstand, kan voor de ander een poging zijn om een ruzie niet verder te laten escaleren.

Wat voor de één voelt als kritiek, kan voor de ander een wanhopige poging zijn om contact te krijgen.

Wat voor de één voelt als desinteresse, kan aan de andere kant onzekerheid, angst of machteloosheid zijn.

Hetzelfde moment.
Dezelfde relatie.
En toch een totaal ander uitzicht.

Dat is misschien wel een van de ingewikkeldste dingen aan relaties: twee mensen kunnen naar precies dezelfde gebeurtenis kijken en allebei iets anders zien.

Net als bij een eclips hangt wat je ziet af van de plek waar je staat.

Begrijpen betekent niet dat je het ermee eens bent

Je verplaatsen in je partner betekent niet dat jouw eigen gevoelens er ineens niet meer toe doen.

Het betekent ook niet dat je gedrag dat jou pijn doet moet accepteren of goedpraten.

Begrijpen is iets anders dan gelijk geven.

Je kunt zeggen:

“Dit deed pijn bij mij.”

En tegelijkertijd:

“Ik begin te begrijpen waarom jij op dat moment zo reageerde.”

Die twee werkelijkheden mogen naast elkaar bestaan.

Sterker nog: juist wanneer er ruimte ontstaat voor beide perspectieven, hoeft een gesprek minder te gaan over wie er gelijk heeft.

Dan kan het gaan over wat er werkelijk tussen jullie gebeurt.

Wat schuift er tussen jullie in?

In relaties schuift er soms van alles tussen twee mensen in.

Irritatie. Teleurstelling. Oude pijn. Angst om afgewezen te worden. Het gevoel niet belangrijk te zijn. Ervaringen uit eerdere relaties of uit je jeugd.

Op zo’n moment kijken we niet meer onbevangen naar onze partner. We kijken door alles heen wat er eerder is gebeurd.

En net zoals de maan tijdens een eclips voor de zon schuift, kan die pijn tijdelijk ons zicht op de ander verduisteren.

We zien dan vooral de schaduw.

En soms gaan we geloven dat die schaduw de hele relatie is.

Misschien is het daarom juist op die momenten waardevol om jezelf af te vragen:

Wat schuift er op dit moment tussen ons in?

En daarna:

Wat zou ik zien als ik even naast mijn partner kon gaan staan?

Soms moet je van plek veranderen om elkaar weer te zien

Dat is misschien een van de moeilijkste bewegingen binnen een relatie: even uit je eigen schoenen stappen en proberen in die van de ander te gaan staan.

Niet meteen reageren.

Niet direct verdedigen.

Niet alvast bedenken waarom jouw versie klopt.

Maar vragen:

“Help me eens begrijpen hoe dit voor jou is.”

En vervolgens luisteren zonder ondertussen je antwoord voor te bereiden.

Dat vraagt iets van beide partners. Want echte verbinding ontstaat niet wanneer één persoon voortdurend begrip moet opbrengen voor de ander.

Het ontstaat wanneer er ruimte komt voor twee verhalen.

Jouw verhaal én dat van je partner.

De zon is er nog steeds

Tijdens de eclips van afgelopen woensdag werd het licht tijdelijk anders. De maan schoof ervoor en veranderde ons uitzicht.

Maar de zon zelf was niet weg.

Misschien mogen we daar in onze relaties wat vaker aan denken.

Op momenten waarop irritatie, teleurstelling, oude pijn of onbegrip tussen ons in schuift, kunnen we het zicht op elkaar verliezen. We zien dan vooral wat er misgaat, wat we tekortkomen of waarin de ander ons teleurstelt.

Terwijl er achter die schaduw vaak nog zoveel aanwezig is: liefde, verlangen, kwetsbaarheid, goede bedoelingen en de behoefte om belangrijk te zijn voor elkaar.

Dus wanneer je de volgende keer merkt dat je tegenover je partner komt te staan, stel jezelf dan eens één vraag:

Hoe ziet dit eruit vanaf de plek waar jij staat?

Misschien verandert er niets aan wat er gebeurd is.

Maar er kan wel iets veranderen in hoe je naar elkaar kijkt.

En soms is dat kleine beetje ander licht precies wat nodig is om elkaar weer te kunnen zien.

Ierland: over smalle wegen, brede glimlachen en samen verdwalen

Veertien dagen Ierland. Veertien dagen samen op pad met mijn man. En als je na 35 jaar samen nog steeds met plezier twee weken lang in één gehuurde Toyota Yaris kunt doorbrengen, dan mag je misschien voorzichtig concluderen dat er ergens in die relatie iets goed gaat. 😉

Ierland bleek daarvoor overigens een uitstekende relatietherapeut.

Het begon al met de wegen. Goede wegen, hoor. Alleen soms zó smal dat onze gehuurde Toyota Yaris er met enige moeite overheen kon. Een tegemoetkomende auto betekende regelmatig: wie rijdt er achteruit, wie vindt er een uitwijkplekje en wie blijft er vooral rustig?

Een prachtige oefening in relatietherapie.

Want soms moet je nu eenmaal van je eigen standpunt af, een stukje achteruit en ruimte maken voor de ander. Niet omdat je ongelijk hebt, maar omdat je samen verder wilt.

En dat geldt eigenlijk ook voor Ierland zelf. Alles lijkt er net iets meer ruimte te hebben. Ruimte voor een praatje, voor muziek, voor een onbekende aan de bar en voor een verhaal dat alle kanten op mag gaan.

Vertrouwen

In Ierland lijkt een cultuur te heersen die behoorlijk gebaseerd is op vertrouwen. En dat vonden wij prachtig.

In Westport konden we bijvoorbeeld het eerste uur gratis parkeren. Daarna moesten we pas geld in de automaat gooien. Een systeem dat uitgaat van het idee dat mensen zich gewoon aan de afspraak houden.

Ook in de supermarkten kwamen we iets bijzonders tegen. Bij verschillende winkels stonden buiten, bij de ingang, machines waar je gewoon een goede kop koffie of thee kon pakken. Eerst koffie, daarna betalen bij de kassa.

Niemand die erbij stond. Geen camera op je gericht. Geen medewerker die controleerde of je wel netjes had afgerekend.

Gewoon: vertrouwen.

En laat dat nou ook één van de fundamenten van een goede relatie zijn.

Vertrouwen betekent niet dat je alles van elkaar moet weten of overal controle op moet hebben. Het betekent dat je erop durft te vertrouwen dat de ander, ook als je even niet kijkt, zorgvuldig met jou en met jullie relatie omgaat.

Misschien zouden we allemaal af en toe wat meer moeten leven als de Ieren: niet voortdurend controleren of de ander wel doet wat hij beloofd heeft, maar ervan uitgaan dat het goed komt.

Jacky Small en de kunst van een goede naam

En dan die namen.

Ierland is natuurlijk een land waar je prachtige namen tegenkomt. Namen die bijna vragen om een glimlach. Wij werden bijvoorbeeld helemaal vrolijk van namen als Jacky Small, Liam O’Little en Gerry O’Biscuit.

Het zijn namen die je bijna zelf zou willen verzinnen.

En natuurlijk is Ierland ook het land van de Guinness. Gelukkig bestaat er tegenwoordig een heerlijke 0%-versie, waardoor zelfs dat onderdeel van onze vakantie prima in balans bleef.

Want in de Ierse kroegen draaide het uiteindelijk niet alleen om wat er in je glas zat, maar vooral om wat er uit de instrumenten kwam.

Muziek verbindt

In bijna iedere kroeg waar we kwamen, was muziek.

We luisterden, we speelden, we zongen mee en vooral: we ontmoetten mensen.

Onze Ierse muziekvrienden hielden ons op de hoogte wanneer er ergens weer een sessie was. En dus trokken wij van kroeg naar kroeg om ons onder te dompelen in de Ierse muziekcultuur.

Dat was misschien wel één van de mooiste dingen van deze reis: muziek maakt contact zonder dat je elkaar eerst hoeft uit te leggen wie je bent.

Een fiddle, een gitaar, een bodhrán en een paar mensen die samen een nummer inzetten… en ineens hoor je erbij.

Ook dat is een mooie les voor relaties. Je hoeft niet altijd dezelfde melodie te spelen om samen muziek te kunnen maken. Soms speel je even op de achtergrond, soms neem je de leiding en soms luister je alleen maar. Het gaat er niet om wie het hardst speelt, maar of je naar elkaar blijft luisteren.

Mayo en een historische overwinning

In Dublin zaten we op een ochtend in een wat achteraf gelegen café aan ons Ierse ontbijt toen we ineens tientallen mensen voorbij zagen lopen in geel en rood.

Nieuwsgierig als we zijn, vroegen we wat er aan de hand was.

De finale in Croke Park: Gaelic football. Mayo tegen Kerry.

Het bleek een historische dag te worden. Mayo won.

En wij hadden het geluk dat we juist in die dagen richting Mayo en Westport vertrokken.

Daar was werkelijk iedereen aan het feesten. Dag en nacht. Geel en rood kleurden de straten en de overwinning hing overal in de lucht.

Wat een heerlijke ervaring om ergens aan te komen en te merken dat een hele gemeenschap samen blij is.

Misschien is dat ook wel iets wat je in een lange relatie leert: geluk wordt groter wanneer je het samen kunt vieren.

Een goede relatie bestaat niet alleen uit gesprekken over wat beter kan. Het bestaat óók uit samen juichen. Uit elkaar aankijken en denken: wat is dit toch leuk. Uit kleine overwinningen groot genoeg maken om ze samen te vieren.

En toen werd het stil

Ierland liet ons ook een andere kant zien.

Het plotselinge overlijden van de geweldige zanger en muzikant Glen Hansard bracht een enorme golf van verdriet teweeg. Het leek wel alsof dat verdriet door de straten stroomde. Overal waar we kwamen, werd zijn muziek gedraaid.

Het was bijzonder om te ervaren hoe een heel land zich verbonden kan voelen door het verlies van één mens en door de muziek die hij heeft achtergelaten.

Verdriet hoort bij het leven. En dus ook bij relaties.

Na 35 jaar samen weet je inmiddels dat het leven niet alleen bestaat uit mooie reizen, goede gesprekken en muziek. Er zijn ook momenten waarop je elkaar nodig hebt zonder dat er iets opgelost hoeft te worden.

Soms is samen zijn simpelweg: naast elkaar zitten.

Een hand vasthouden.

Luisteren.

En weten: ik ben hier.

Veertien dagen samen

Het was lang geleden dat mijn man en ik samen veertien dagen op vakantie waren.

Onze reizen hebben vaak te maken met zijn werk als muzikant in het betreffende land. Daardoor zijn we gewend om onderweg te zijn, mensen te ontmoeten en muziek te maken. Maar deze twee weken waren anders.

We hadden tijd.

Tijd om uren met mensen in kleine cafeetjes te zitten en te kletsen.

Tijd om prachtige wandelingen langs de westkust te maken.

Tijd om zonder haast ergens binnen te stappen.

Tijd om samen te verdwalen.

En misschien nog belangrijker: tijd om elkaar weer eens gewoon tegen te komen.

Want ook in een relatie van 35 jaar kun je soms zo opgaan in werk, dagelijkse dingen en alles wat moet, dat je vergeet hoe leuk die ander eigenlijk is.

Ierland herinnerde ons daar opnieuw aan.

De laatste dag

Op onze laatste dag slenterden we uren samen door Dublin.

Geen programma. Geen haast. Geen verplichtingen.

Gewoon lopen.

Kijken.

Kletsen.

Samen ergens naar binnen.

Samen weer naar buiten.

En ergens tussen de drukte van Dublin, de muziek, de smalle wegen, de namen als Jacky Small en Gerry O’Biscuit, de Guinness 0%, de wandelingen langs de kust en alle gesprekken met onbekenden, realiseerden we ons hoe bijzonder het eigenlijk is.

Dat je na 35 jaar nog steeds samen op reis kunt gaan.

Dat je elkaar nog steeds aan het lachen kunt maken.

Dat je samen kunt verdwalen en uiteindelijk toch weer de goede weg vindt.

Dat je elkaar ruimte kunt geven én elkaar steeds weer kunt opzoeken.

Misschien is dat uiteindelijk wel de mooiste vorm van relatietherapie:

niet proberen een perfecte relatie te hebben, maar samen blijven leren hoe je onderweg gelukkig kunt zijn.

Soms moet de één een stukje achteruit op een veel te smalle Ierse weg.

Soms moet de ander vertrouwen dat het goed komt.

Soms moet je even luisteren.

Soms moet je de muziek harder zetten.

En soms moet je gewoon samen een heel eind lopen, zonder precies te weten waar je uitkomt.

Na 35 jaar samen hebben wij in Ierland opnieuw ontdekt hoe fijn dat kan zijn.

En wat een genot het is om nog steeds zo van elkaar te genieten.

It takes a village to raise a child

It takes a village to raise a child

“Schouders naar achter, borst vooruit, hoofd rechtop”, hoor ik regelmatig mijn vriendinnen en familie zeggen.

Na jarenlang met pijn in mijn linkerknie te hebben gelopen, is mijn lichaam zich daaraan gaan aanpassen. Inmiddels heb ik een kunstknie 😉 en heb ik geen pijn meer, maar toch loop ik nog regelmatig scheef. Mijn lichaam, mijn systeem, heeft geleerd om zich op een bepaalde manier te bewegen.

Nu mag ik leren hoe het is om weer rechtop te lopen. En daarvoor heb ik hulp gevraagd aan de mensen om mij heen. Zelf vergeet ik namelijk soms op mijn houding te letten. Door dit te delen met de mensen om mij heen, heb ik als het ware een heel dorp verzameld dat mij helpt om weer rechtop door het leven te gaan.

Eigenlijk vind ik dat heel normaal. Wanneer we fysieke klachten hebben, schakelen we een arts, fysiotherapeut of trainer in. En als herstel tijd kost, laten we ons vaak ook ondersteunen door de mensen om ons heen. We begrijpen dat we sommige dingen niet alleen hoeven te doen.

Maar waarom vinden we dat bij relationele pijn vaak zo anders?

Tijdens intakegesprekken met stellen in mijn praktijk vraag ik vaak: “Wat hebben jullie zelf al gedaan om aan de uitdagingen in jullie relatie te werken? En hebben jullie daarover weleens gesproken met mensen of stellen die dicht bij jullie staan?”

Vooral op die laatste vraag krijg ik bijna altijd hetzelfde antwoord: nee.

Zijn we hier in het Westen werkelijk zo ver verwijderd geraakt van de mensen die dichtbij ons staan? Wat maakt dat we uitdagingen binnen onze relatie niet meer bespreken met onze inner circle? Is het schaamte? Angst om veroordeeld te worden? Of zijn we gaan geloven dat we alles zelf moeten kunnen oplossen?

“It takes a village to raise a child” is een uitspraak waar velen van ons het mee eens zijn. De juf, de voetbaltrainer, de ouders van vriendjes; allemaal hebben zij invloed op de ontwikkeling van onze kinderen.

Maar als het gaat om onze relatie, lijken we een andere norm te hanteren. Dan moeten we het als jong stel of als ervaren echtpaar ineens allemaal zelf uitzoeken.

Terwijl relaties misschien wel net zo goed een dorp nodig hebben.

Niet om partij te kiezen. Niet om je partner te bekritiseren. Maar om mee te denken, te luisteren, vragen te stellen en soms een spiegel voor te houden. Mensen die je helpen herinneren aan wat belangrijk voor je is, net zoals mijn vrienden en familie mij helpen herinneren om mijn schouders naar achteren te doen en rechtop te lopen.

Kom op. Recht je rug. Stap over je schaduw heen. Deel je twijfels, je onzekerheden of je vragen over je relatie met iemand die je vertrouwt.

Je zult merken: gedeelde smart is halve smart.

En bovendien: het is een stuk goedkoper dan mijn relatie coaching. Hooguit kost het je een kop koffie op een gezellig terras of een drankje in het café op de hoek.

En komen jullie er daarna nog steeds niet uit? Dan ben ik er. Met alle liefde ontvang ik jullie in mijn praktijk om samen te werken aan een relatie waarin jullie je weer meer verbonden voelen.

Want net zoals mijn knie niet vanzelf herstelde, hoeven jullie relationele uitdagingen ook niet alleen te dragen.

Met wie ga jij in gesprek?

Wanneer loop jij eens een rondje met je partner?

Wanneer loop jij eens een rondje met je partner?

Als relatietherapeut zie ik dagelijks hoe moeilijk het kan zijn om echt stil te staan bij wat er vanbinnen leeft. We zijn druk, afgeleid en vaak vooral bezig met alles wat er nog moet gebeuren. Juist daarom ben ik zo’n voorstander van wandelen – niet alleen voor je gezondheid, maar ook voor je relatie.

Wanneer ik zelf ga wandelen zonder podcast of muziek, merk ik dat mijn hoofd eerst nog vol zit met alles wat er speelt. De eerste anderhalve kilometer ben ik vaak bezig met gebeurtenissen van de dag, gesprekken die ik heb gevoerd of dingen die nog op mijn to-do-lijst staan. Maar daarna gebeurt er iets bijzonders. Het wordt stil in mijn hoofd. Eerst voelt dat misschien wat saai of ongemakkelijk, maar als ik doorloop, merk ik ineens de geur van vers gemaaid gras op, voel ik de wind langs mijn huid en zie ik hoe een wolk even voor de zon schuift.

In die stilte ontstaat ruimte. Ruimte om te voelen wat er werkelijk speelt. Om stil te staan bij emoties die aandacht vragen en gedachten die verwerkt mogen worden.

Hetzelfde zie ik gebeuren tijdens het 2Gesprek dat ik met stellen begeleid. Daarbij krijgt iedere partner vijftien minuten de tijd om te spreken, terwijl de ander alleen luistert. Meestal zijn de eerste tien minuten gevuld met woorden. Verhalen, uitleg, gedachten en gebeurtenissen. Zelfs partners die vooraf zeggen dat ze niet zoveel te vertellen hebben, vullen die tijd moeiteloos.

Maar daarna valt er vaak een stilte.

Veel mensen willen die stilte meteen opvullen. Toch nodig ik stellen juist uit om er even in te blijven. Om elkaar aan te kijken. Om te voelen wat er gevoeld wil worden. Dat kan kwetsbaar zijn. Soms zelfs spannend. Maar juist daar ontstaat vaak de echte verbinding.

Na die stilte komt er regelmatig iets naar boven wat veel dieper ligt. Een verlangen. Een behoefte. Een gevoel van gemis of juist van liefde. Iets waarvan iemand zich misschien niet eens meer bewust was.

Wandelen kan een vergelijkbaar effect hebben. Terwijl je beweegt, zakt de spanning langzaam uit je lichaam. Je stressniveau daalt doordat het stresshormoon cortisol afneemt. Tegelijkertijd maakt je lichaam stoffen aan die bijdragen aan ontspanning en welzijn, zoals endorfines. Wanneer je samen wandelt, kan ook oxytocine vrijkomen: het hormoon dat wordt geassocieerd met verbondenheid, vertrouwen en nabijheid.

Daarom moedig ik stellen vaak aan om niet alleen naast elkaar op de bank te praten, maar ook eens samen op pad te gaan. Een wandeling creëert letterlijk en figuurlijk beweging. Je bent samen onderweg, zonder schermen, zonder afleiding en zonder dat je elkaar voortdurend hoeft aan te kijken. Voor veel mensen maakt dat het makkelijker om zich open te stellen.

Misschien hoef je tijdens zo’n wandeling niet eens direct een diep gesprek te voeren. Soms is samen stil zijn al genoeg. En soms ontstaat juist in die stilte het gesprek dat er werkelijk toe doet.

Dus mijn vraag aan jou is:

Wanneer loop jij weer eens een rondje met je partner? 🚶‍♀️❤️🚶‍♂️

Misschien ontdek je onderweg niet alleen een mooi stukje natuur, maar ook iets nieuws over jezelf, je partner en jullie verbinding.

 

Welke herinnering neem je mee?

Soms stel ik koppels in mijn praktijk een bijzondere vraag:

“Stel dat je samen voor de hemelpoort staat. Welke herinnering aan jullie relatie neem je dan mee — en waarom juist die?”

Bijna nooit gaat het antwoord over geld, een perfect huis of een vlekkeloze relatie. Mensen vertellen over kleine momenten. Een hand die werd vastgehouden in een moeilijke periode. Samen lachen in de keuken. Dat ene vakantieavondje waarop alles even klopte. De manier waarop de ander bleef, juist toen het leven ingewikkeld werd.

Die vraag brengt koppels vaak terug naar de essentie:
Waar gaat jullie liefde eigenlijk over?

In het dagelijks leven raken we dat soms kwijt. We praten over agenda’s, taken, irritaties en verantwoordelijkheden. Maar onder al die druk ligt vaak nog steeds hetzelfde verlangen: gezien worden, samen beleven, verbonden blijven.

Misschien is dat ook de uitnodiging van die vraag.
Niet wachten tot het einde om te ontdekken wat echt belangrijk was, maar er vandaag al bewust bij stil te staan.

Als ik voor de hemelpoort sta neem ik zeker de herinnering van afgelopen week mee. Mijn man en ik hebben samen met onze genoten van een concert in het Concertgebouw in Amsterdam. Mijn ‘best-woman’ bij ons huwelijk, Su-a Lee gaf als celliste van het Scottish Chamber Orchestra een prachtig concert. Wij luisterden o.a. naar de ouverture van Mendelssohn ‘Die Hebriden’ en o.a. de  7e symfonie van Beethoven. Het samen luisteren naar livemuziek, of het nu Harry Styles, of een klassiek concert is, verbind en versmelt even elkaars zielen. Daarvoor hoefden we niet te praten, niets te doen, gewoon te zijn.

Dr Sue Johnson schrijft toepasselijk in haar boek ‘Houd me vast’: Blijvende hartstocht is heel goed mogelijk in de liefde. Het grillige vuur van de verliefdheid is alleen met de ouverture; een liefdevolle band met wederzijdse afstemming is de symfonie.”

Welke herinnering zouden jullie later willen meenemen?
En belangrijker nog: leven jullie daar vandaag al naar?

 

 

Soms moet je in een relatie ‘Snelwegen vermijden’ aanzetten

Tijdens mijn verdiepende jaaropleiding Regeneratieve Relatietherapie kwam een collega wat later binnen. Google Maps had haar omgeleid, omdat de instelling ‘snelwegen vermijden’ nog aanstond.

Zelf was ik die ochtend ook gehaast tussen mijn sessies door naar de opleidingsdag gereden. Eenmaal aangekomen voelde ik pas hoeveel onrust en drukte ik eigenlijk nog met mij meedroeg.

Toen realiseerde ik me ineens hoe mooi Google Maps een metafoor kan zijn voor onze relaties.

In relaties willen we problemen vaak zo snel mogelijk oplossen. We zoeken de kortste route naar rust, begrip en verbinding. Net als in Google Maps kiezen we automatisch voor de snelweg: efficiënt, snel en doelgericht.

Maar juist op die snelweg missen we soms wat er werkelijk speelt.

We schieten in oplossingen, discussies of praktische afspraken, terwijl er onder de oppervlakte misschien verdriet, angst of een diep verlangen naar nabijheid schuilgaat. We luisteren om te reageren, in plaats van om echt te begrijpen. En voor je het weet rijd je ongemerkt langs elkaar heen.

Soms helpt het om bewust ‘Snelwegen vermijden’ aan te zetten.

Dat betekent:
vertragen.
Niet direct oplossen.
Niet meteen verdedigen.

Maar nieuwsgierig worden naar de binnenwereld van de ander.

De binnenwegen kosten meer tijd, maar onderweg zie je veel meer. Je ontdekt waar iemand geraakt wordt, waar oude pijn meespeelt en welke behoeften verborgen liggen achter boosheid, afstand of stilte.

Juist daar ontstaat echte verbinding.

Een relatie groeit namelijk niet alleen doordat je samen snel ergens komt, maar vooral doordat je onderweg verbonden blijft.

 

Welke onverwachte of mooie afslagen hebben jullie samen in jullie relatie weleens genomen?

Ik lees jullie ervaringen graag hieronder.

 

Een nieuwe knie – lessen in zelfzorg en heling

Twee maanden van rust.
Twee maanden waarin ik las, uit het raam keek en mijn kat Blokje elke middag op mijn borstkas in slaap viel. Een periode van verstilling. Van vertragen. Van luisteren.

Mijn lichaam kreeg de tijd om te helen en mijn geest kreeg eindelijk de ruimte om in te halen wat ik al zo lang had uitgesteld. En toch was daar steeds die terugkerende vraag, zacht maar hardnekkig: hoe moet dat straks, als ik weer ga werken?

Een zwaar jaar

Het afgelopen jaar was intens. Er waren meerdere overlijdens. Mijn vader heeft sinds eind september dagelijkse zorg nodig. En ondertussen werd de pijn in mijn knie steeds erger, tot bewegen niet langer vanzelfsprekend was.

Door de pijn ging ik minder bewegen. Ik werd minder fit. Alles voelde zwaarder. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal en emotioneel.

Als ondernemer rust alles op jezelf. Geen werk betekent geen inkomen. De angst om mijn werk niet meer te kunnen doen nestelde zich langzaam maar diep in mijn lijf. Een sluipmoordenaar in de vorm van faalangst.

Mijn knieën droegen letterlijk mijn gewicht, maar ook figuurlijk alles wat ik met me meedroeg: verwachtingen, verantwoordelijkheden, en het gevoel tekort te schieten als ik niet kan presteren zoals ik van mezelf verwacht.

Daar ontstond een innerlijke stem. Scherp. Genadeloos. Vol zelfkritiek.
Een stem die mijn zelfliefde stukje bij beetje afbrak.

Ik hoorde mezelf denken: Had ik de afgelopen jaren beter voor mezelf gezorgd – meer rust genomen, meer geschreven, meer gedanst, harp gespeeld, alles wat mij voedt – dan had ik mijn knie misschien kunnen redden.

Maar diezelfde mildheid en flexibiliteit die ik zo makkelijk voor anderen heb, kon ik lange tijd niet op mezelf toepassen.

Ja, ik kan genoeg redenen noemen waarom ik “hard” moest werken. De coronaperiode liet alles wat ik voor mijn pensioen had gereserveerd verdampen. Maar tegelijk vergat ik te zien wat er óók was: mijn koelkast was gevuld, ik had geen extra schulden behalve mijn hypotheek, en vooral – het leven vindt nu plaats.

Werk dat mij voedt

Wat deze periode extra wrang én bijzonder maakte, was dat ik vlak vóór mijn operatie was gestart met een nieuwe tak binnen mijn coachbedrijf: relatietherapie.

Ik voelde me hierin zó op mijn plek. Alle kennis, opleidingen en innerlijke groei van de afgelopen jaren kwamen samen. Alsof alles waar ik al die tijd naartoe had gewerkt eindelijk landde.

Er ontstond zelfs een wachtlijst van stellen die met mij willen werken zodra ik weer kan starten. Dat raakte me diep. Het besef dat ik werk doe dat mij werkelijk gelukkig maakt, gaf hoop en richting in een tijd waarin mijn lichaam me letterlijk tot stilstand dwong.

Hier gaan jullie binnenkort meer over horen.

De uitnodiging van pijn

De pijn bracht frustratie, verdriet en boosheid. Het gevoel niet te kunnen doen wat ik wilde. Maar onder die laag lag een andere, eerlijkere vraag:

Waarom deed ik al die tijd niet wat ik werkelijk wilde?

Zelfliefde bleek daarin een sleutel. Waarom was ik zo streng voor mezelf?

Ik draag al mijn hele leven een diep verdriet in mij. Een verdriet dat volgens mij niet alleen van mij is, maar dat ik meedraag vanuit eerdere generaties.(lees mijn blogs over mijn Indische achtergrond) Dit herstel dwingt mij om te voelen in plaats van te vermijden. Om los te laten door het echt toe te laten.

Beter worden als dagtaak

Beter worden is momenteel mijn fulltime bezigheid.

Mijn bovenbeen is nog stijf. Ik loop met stokken. Ik fiets dagelijks op mijn gehuurde hometrainer. Ik eet gezond – veel groenten en fruit, zo min mogelijk dierlijke eiwitten – en ik drink al maanden geen alcohol.

Tussendoor kreeg ik griep en een zware keelontsteking, terwijl ik al jaren nauwelijks ziek ben geweest. Nu begrijp ik: ook dit heb ik lange tijd met kracht onderdrukt. Alles om maar niet te hoeven voelen.

En toch zie ik nu: ziekte kan in deze vorm ook helend zijn voor de geest.

Een nieuwe basis

Deze nieuwe knie staat voor meer dan lichamelijk herstel. Ze symboliseert een nieuwe basis. Een uitnodiging om mijn leven anders in te richten. Met meer zachtheid. Meer eerlijkheid. Meer zelfzorg.

Ik ben nog onderweg.
Maar ik ben wakker.

En dat is misschien wel de grootste heling van allemaal. 💚

 

Zou jij met jezelf getrouwd willen zijn?

Even heel eerlijk… stel je eens voor: je zou vandaag met jezelf getrouwd zijn. Zou je dan blij zijn met je partner? Of zou je na een tijdje ook geïrriteerd raken door de toon, de opmerkingen of de vanzelfsprekendheden?

Misschien herken je dit:

“Hoor je dan niet dat de droger piept en de was klaar is? Waarom heb je de was niet opgevouwen?”
Of: “Kijk nou gewoon eens in de koelkast, dan zie je toch zelf wat we nodig hebben?”

En misschien herken je ook dit:

“Mijn partner neemt nooit bloemen mee.”
“Hij verrast me nooit met een dagje uit.”
“Ze vertelt nooit iets over haar werk.”
“Valentijnsdag gaat altijd ongemerkt voorbij…”

Als je deze zinnen leest, voel je misschien wel hoe zuur de toon kan worden. Hoe snel je verongelijkt klinkt. Je doet zo je best om alles draaiende te houden, en toch voelt het alsof niemand het ziet. Alsof er niet écht naar je geluisterd wordt.

En dan is die vraag ineens confronterend:
Zou ik op deze manier met mezelf getrouwd willen zijn?

De werkelijkheid van relaties

In mijn werk ontmoet ik zelden stellen die net verliefd zijn. Nee, vaak zijn ze al een tijdje samen. De roze wolk is voorbij, de realiteit is binnengekomen. En dat is niet erg – dat hoort erbij.

Je gaat samen door verschillende fases. Eerst de verliefdheid, dan de realiteit, daarna de aanpassing. Later komt er meer verbinding en samenwerking. En als je geluk hebt, groei je samen naar een transformatie toe, waarin je écht samen oud wordt.

Maar eerlijk is eerlijk: dat gaat niet vanzelf.

Waar gaat het vaak mis?

We praten veel. Over van alles. Over de kinderen, het werk, de boodschappen, de vakantie. Maar écht luisteren? Dat doen we zelden.

We horen wat de ander zegt, maar we luisteren niet naar wat eronder zit. We vullen in, we reageren te snel, we verdedigen ons. En juist daardoor voel je je niet gezien. Niet gehoord. En dat doet pijn.

Het geheim: het 2Gesprek

Juist dáárom geloof ik in het 2Gesprek. Het is geen simpel praatje, maar een manier van écht met elkaar in gesprek zijn. Waarbij je niet alleen woorden uitwisselt, maar ook gevoel.

✨ Waarbij je je partner ruimte geeft om zichzelf te laten zien.
✨ Waarbij je zelf leert luisteren zonder te oordelen.
✨ Waarbij je samen weer dat veilige, vertrouwde gevoel terugvindt.

Want eerlijk: relaties groeien niet vanzelf. Ze vragen aandacht. En met het 2Gesprek investeer je bewust in elkaar. In alle fases van jullie relatie.

Een uitnodiging

Dus stel jezelf die ene vraag nog eens:
Zou jij met jezelf getrouwd willen zijn?

En als je voelt dat het antwoord misschien niet helemaal “ja” is… durf dan te kijken wat jij kan doen om wél gehoord en gezien te worden. Om samen weer écht in verbinding te komen.

Het begint bij luisteren. Het begint bij het 2Gesprek.

Neem gerust contact met mij op. Deze sessies van 120 minuten geef ik samen met mijn inspirator en leraar Henk Torreman (zie foto).

© Copyright - Thirza 2024