Ierland: over smalle wegen, brede glimlachen en samen verdwalen

Veertien dagen Ierland. Veertien dagen samen op pad met mijn man. En als je na 35 jaar samen nog steeds met plezier twee weken lang in één gehuurde Toyota Yaris kunt doorbrengen, dan mag je misschien voorzichtig concluderen dat er ergens in die relatie iets goed gaat. 😉

Ierland bleek daarvoor overigens een uitstekende relatietherapeut.

Het begon al met de wegen. Goede wegen, hoor. Alleen soms zó smal dat onze gehuurde Toyota Yaris er met enige moeite overheen kon. Een tegemoetkomende auto betekende regelmatig: wie rijdt er achteruit, wie vindt er een uitwijkplekje en wie blijft er vooral rustig?

Een prachtige oefening in relatietherapie.

Want soms moet je nu eenmaal van je eigen standpunt af, een stukje achteruit en ruimte maken voor de ander. Niet omdat je ongelijk hebt, maar omdat je samen verder wilt.

En dat geldt eigenlijk ook voor Ierland zelf. Alles lijkt er net iets meer ruimte te hebben. Ruimte voor een praatje, voor muziek, voor een onbekende aan de bar en voor een verhaal dat alle kanten op mag gaan.

Vertrouwen

In Ierland lijkt een cultuur te heersen die behoorlijk gebaseerd is op vertrouwen. En dat vonden wij prachtig.

In Westport konden we bijvoorbeeld het eerste uur gratis parkeren. Daarna moesten we pas geld in de automaat gooien. Een systeem dat uitgaat van het idee dat mensen zich gewoon aan de afspraak houden.

Ook in de supermarkten kwamen we iets bijzonders tegen. Bij verschillende winkels stonden buiten, bij de ingang, machines waar je gewoon een goede kop koffie of thee kon pakken. Eerst koffie, daarna betalen bij de kassa.

Niemand die erbij stond. Geen camera op je gericht. Geen medewerker die controleerde of je wel netjes had afgerekend.

Gewoon: vertrouwen.

En laat dat nou ook één van de fundamenten van een goede relatie zijn.

Vertrouwen betekent niet dat je alles van elkaar moet weten of overal controle op moet hebben. Het betekent dat je erop durft te vertrouwen dat de ander, ook als je even niet kijkt, zorgvuldig met jou en met jullie relatie omgaat.

Misschien zouden we allemaal af en toe wat meer moeten leven als de Ieren: niet voortdurend controleren of de ander wel doet wat hij beloofd heeft, maar ervan uitgaan dat het goed komt.

Jacky Small en de kunst van een goede naam

En dan die namen.

Ierland is natuurlijk een land waar je prachtige namen tegenkomt. Namen die bijna vragen om een glimlach. Wij werden bijvoorbeeld helemaal vrolijk van namen als Jacky Small, Liam O’Little en Gerry O’Biscuit.

Het zijn namen die je bijna zelf zou willen verzinnen.

En natuurlijk is Ierland ook het land van de Guinness. Gelukkig bestaat er tegenwoordig een heerlijke 0%-versie, waardoor zelfs dat onderdeel van onze vakantie prima in balans bleef.

Want in de Ierse kroegen draaide het uiteindelijk niet alleen om wat er in je glas zat, maar vooral om wat er uit de instrumenten kwam.

Muziek verbindt

In bijna iedere kroeg waar we kwamen, was muziek.

We luisterden, we speelden, we zongen mee en vooral: we ontmoetten mensen.

Onze Ierse muziekvrienden hielden ons op de hoogte wanneer er ergens weer een sessie was. En dus trokken wij van kroeg naar kroeg om ons onder te dompelen in de Ierse muziekcultuur.

Dat was misschien wel één van de mooiste dingen van deze reis: muziek maakt contact zonder dat je elkaar eerst hoeft uit te leggen wie je bent.

Een fiddle, een gitaar, een bodhrán en een paar mensen die samen een nummer inzetten… en ineens hoor je erbij.

Ook dat is een mooie les voor relaties. Je hoeft niet altijd dezelfde melodie te spelen om samen muziek te kunnen maken. Soms speel je even op de achtergrond, soms neem je de leiding en soms luister je alleen maar. Het gaat er niet om wie het hardst speelt, maar of je naar elkaar blijft luisteren.

Mayo en een historische overwinning

In Dublin zaten we op een ochtend in een wat achteraf gelegen café aan ons Ierse ontbijt toen we ineens tientallen mensen voorbij zagen lopen in geel en rood.

Nieuwsgierig als we zijn, vroegen we wat er aan de hand was.

De finale in Croke Park: Gaelic football. Mayo tegen Kerry.

Het bleek een historische dag te worden. Mayo won.

En wij hadden het geluk dat we juist in die dagen richting Mayo en Westport vertrokken.

Daar was werkelijk iedereen aan het feesten. Dag en nacht. Geel en rood kleurden de straten en de overwinning hing overal in de lucht.

Wat een heerlijke ervaring om ergens aan te komen en te merken dat een hele gemeenschap samen blij is.

Misschien is dat ook wel iets wat je in een lange relatie leert: geluk wordt groter wanneer je het samen kunt vieren.

Een goede relatie bestaat niet alleen uit gesprekken over wat beter kan. Het bestaat óók uit samen juichen. Uit elkaar aankijken en denken: wat is dit toch leuk. Uit kleine overwinningen groot genoeg maken om ze samen te vieren.

En toen werd het stil

Ierland liet ons ook een andere kant zien.

Het plotselinge overlijden van de geweldige zanger en muzikant Glen Hansard bracht een enorme golf van verdriet teweeg. Het leek wel alsof dat verdriet door de straten stroomde. Overal waar we kwamen, werd zijn muziek gedraaid.

Het was bijzonder om te ervaren hoe een heel land zich verbonden kan voelen door het verlies van één mens en door de muziek die hij heeft achtergelaten.

Verdriet hoort bij het leven. En dus ook bij relaties.

Na 35 jaar samen weet je inmiddels dat het leven niet alleen bestaat uit mooie reizen, goede gesprekken en muziek. Er zijn ook momenten waarop je elkaar nodig hebt zonder dat er iets opgelost hoeft te worden.

Soms is samen zijn simpelweg: naast elkaar zitten.

Een hand vasthouden.

Luisteren.

En weten: ik ben hier.

Veertien dagen samen

Het was lang geleden dat mijn man en ik samen veertien dagen op vakantie waren.

Onze reizen hebben vaak te maken met zijn werk als muzikant in het betreffende land. Daardoor zijn we gewend om onderweg te zijn, mensen te ontmoeten en muziek te maken. Maar deze twee weken waren anders.

We hadden tijd.

Tijd om uren met mensen in kleine cafeetjes te zitten en te kletsen.

Tijd om prachtige wandelingen langs de westkust te maken.

Tijd om zonder haast ergens binnen te stappen.

Tijd om samen te verdwalen.

En misschien nog belangrijker: tijd om elkaar weer eens gewoon tegen te komen.

Want ook in een relatie van 35 jaar kun je soms zo opgaan in werk, dagelijkse dingen en alles wat moet, dat je vergeet hoe leuk die ander eigenlijk is.

Ierland herinnerde ons daar opnieuw aan.

De laatste dag

Op onze laatste dag slenterden we uren samen door Dublin.

Geen programma. Geen haast. Geen verplichtingen.

Gewoon lopen.

Kijken.

Kletsen.

Samen ergens naar binnen.

Samen weer naar buiten.

En ergens tussen de drukte van Dublin, de muziek, de smalle wegen, de namen als Jacky Small en Gerry O’Biscuit, de Guinness 0%, de wandelingen langs de kust en alle gesprekken met onbekenden, realiseerden we ons hoe bijzonder het eigenlijk is.

Dat je na 35 jaar nog steeds samen op reis kunt gaan.

Dat je elkaar nog steeds aan het lachen kunt maken.

Dat je samen kunt verdwalen en uiteindelijk toch weer de goede weg vindt.

Dat je elkaar ruimte kunt geven én elkaar steeds weer kunt opzoeken.

Misschien is dat uiteindelijk wel de mooiste vorm van relatietherapie:

niet proberen een perfecte relatie te hebben, maar samen blijven leren hoe je onderweg gelukkig kunt zijn.

Soms moet de één een stukje achteruit op een veel te smalle Ierse weg.

Soms moet de ander vertrouwen dat het goed komt.

Soms moet je even luisteren.

Soms moet je de muziek harder zetten.

En soms moet je gewoon samen een heel eind lopen, zonder precies te weten waar je uitkomt.

Na 35 jaar samen hebben wij in Ierland opnieuw ontdekt hoe fijn dat kan zijn.

En wat een genot het is om nog steeds zo van elkaar te genieten.